شماره سی و دو

حال همه ما بد است زندگی تمام روح ما را در اسارت گرفته است دیگر نمی توانم به مانند سابق کلمات را کنار هم بچینم و آنچه را که از روحم میگذرد به انگشتانم منتقل کنم دلم آرامش میخواهد اینکه کاش سایس اینجا بود دلم برای لبخندهای یواشکی اش پر میزند لعنت به من که گند زدم به سراب احساس سه ساله ام که دیگر راه بازگشتی ندارم